سلام پسرم...

قول نمی‌دم نامه‌ نوشتنم به اندازه تو خوشگل باشه. همون‌قدر دست خطم خط‌خطیه که روزام قر و قاطی شده... دکترها گفتن تو برام خطرناکی، گفتن اگه بخوام زنده بمونم باید قیدت رو بزنم. راستش رو بخوای، من همیشه با تصمیم سخت قهر بودم؛ ولی انگار این دفعه بالاخره زندگی بهم یک تصمیم راحت داده. چون می‌دونم هیچ چیزی نمی‌تونه جای زندگی تو رو برام بگیره، حتی زندگی خودم. این رو یادت باشه این تصمیم منه که بخوام تو رو بدنیا بیارم. البته بابات احتمالا این ماجرا رو ندونه. امیدوارم دوستش داشته باشیش. واقعا مرد خوبیه. یکبار یادم میاد همین چند ماه پیش یهو هوس اشترودل سیب کردم، شاید باورت نشه اما به محض اینکه این رو به بابات گفتم دیدم رفت شال و کلاه کرد سرش و بدون اینکه چیزی بگه از در بیرون زد. من فکر کردم مثل همیشه رفته پی کار خودش... اما دو ساعت بعد با همون کت بلند و دستکش‌های چرمی برگشت، یک جعبه مقوایی بزرگ تو دستش بود و بخار شیرینی هنوز از لای درزها بیرون می‌زد. می‌دونی چه کار کرده بود؟ شب ساعت یازده سوار قطار شد و تا برلین رفت؛ از ایستگاه بیرون اومد، بدون توقف رفت سراغ همون کافه قدیمی که همیشه تعریفش رو می‌کرد. اون‌جا مخصوصاً تا دیروقت اشترودل سیب با خامه تازه می‌پختند. پیشخدمت هم که اون رو شناخت، براش یک برش حسابی گذاشت و خامه رو جدا ریخت رویش. همه‌ی راه با اون بوی دارچین و سیب و خمیر تُرد فقط به این فکر بود که زودتر برسه خونه و من مزه‌ی اولین قاشق رو بچشم. وقتی جعبه رو برام باز کرد و گفت:«این هم اشترودلی که دیشب قولش رو داده بودم»، باورم نمی‌شد کسی بخاطر یه هوس ساده‌ی من نصف شب این همه راه رو تا برلین بره و چنین سوغاتی بیاره. گاهی همین چیزهای کوچک، همه زندگی آدم رو گرم می‌کنه. بنظرم یکبار ازش بخواه تو رو ببره اون کافه و بهت از این اشترودل‌ها بده. نمی‌دونی چقدر دلم می‌خواد از الان برات کلی از زندگیم بگم اما می‌دونی یکم تو عجله داری و هی داری لگد می‌زنی. می‌دونی؟ من حتی ندیدمت هنوز، ولی عجیب دلم برات تنگ شده. دنیا رسمش رو خوب بلده! همون اولش وقتی خندیدن و گریه بلد نیستی، یه شب بزرگ واسه دلتنگی رو برات می‌ذاره، نه؟ شاید فکر کنی من زیادی احساساتی‌ام. شوخی‌ام گرفته؟ نه، فقط همین‌قدر تلخم. بهت نگفتن که آدم یه وقتایی تو زندگیش باید انتخاب کنه بین راحت مردن و راحت زنده موندن...؟ البته تو قرار نیست هیچ‌کدوم رو راحت تجربه کنی... منم نه. راستش رو بخوای، از همون موقعی که فهمیدم تو رو توی وجودم دارم، همه دردها و ترس‌ها رو یه جور کنار گذاشتم تا شاید چند ثانیه بیشتر با تو باشم... اما دنیا برام نقشه دیگه‌ای داشت. تو قرار نیست منو بشناسی. هیچ‌وقت صدای واقعیم رو نخواهی شنید. شاید حتی ازم دلخور بشی... حق داری. اصلاً شاید دلت بخواد من یه مادری باشم مثل بقیه صبحونه بده، قصه شب بخونه، تو رو بغل کنه موقع ترس. ولی من... فقط همین چند خطم. پسرم، جونم رو دادم برای تو. شاید دنیا بگه این کار حماقت بوده، ولی من هیچ‌وقت حساب و کتاب دنیا رو بلد نبودم. اگه روزی دنیا دلت رو شکست خب قولم رو نمی‌دم بتونی با این نامه درستش کنی، اما بدون حداقل یه نفر این دنیا بوده که قبل از تولدت دلش هزاربار برای نبودنت شکست... و برای بودن تو گریه کرد. قول نمی‌دم هیچ‌چیز خوب بشه. قول نمی‌دم زندگی باهات منصف باشه یا اصلاً بفهمی کارم درست بوده یا نه. فقط قول می‌دم دلتنگی و درد همیشه یک جایی تو قلبت می‌مونه همون جا که من قبلاً توش بودم. تنها چیزی که بهت می‌تونم بگم این هست که می‌دونم تا زمانی که تو من رو مادر خودت بدونی همیشه در وجودت زنده خواهم بود. پسر عزیزم بدون که همیشه دوستت دارم. حتی زمانی که آخرین نفسم رو بخوام بکشم اون رو دوست دارم برای تو بکشم. خواهش می‌کنم مراقب بابات باش. می‌دونم ممکنه آدم سخت‌گیری باشه اما در درون فقط یک بچه‌ای هست که از اینکه کسی چیزی رو ازش بگیره می‌ترسه و می‌خواد مدام گریه کن و سالن بازی رو خراب کنه.

همیشه مراقب خوبی‌هات باش

از طرف مامان نصف جونت