سپس برای لحظه‌ای به چشمان حوا نگاه می‌کند. می‌بیند که چگونه خیره در بحر یک بذر سیب مانده. سپس دانه را بین انگشتان خود خرد و به خاک تبدیل می‌کند بعد با حالت عصبی به حوا می‌گوید:«می‌دونی چیه؟ من معذرت می‌خوام، این رو اشتباه بیان کردم. حوا! اگه اون سیب رو بخوری، می‌میری. نه بلافاصله. اینطوری دروغ می‌شه. من از دروغ گفتن متنفرم. اما اگر تو سیب رو بخوری، از این باغ بیرون انداخته می‌شی. از یه بهشت استوایی خارج از تصور هر موجودی که در خدمتت هست به یک باغ می‌ری به نام واقعیت لعنتی. این باغ تو رو زنده نگه داشته. بدون اون، پیر می‌شی و می‌میری و می‌پوسی. اما مثل یه سیب، یه بذر درون خودت داری.» سپس دستانش را به سوی شکم حوا می‌برد و ادامه می‌دهد:«از اون یه آدم جدید جوونه می‌زنه. یه نهال، یه کودک که قراره تصویر تو باشه، اما کاملا جدا و مستقل از تو. این همون چیزیه که یه سیب رو می‌ترسونه. چون قراره فرزندت از خودت باهوش‌تر باشه. فرزندای اونا هم از خودشون. قراره هر نسل از نسل قبل باهوش‌تر باشه. این درختا انقدر رشد می‌کنن تا بالاخره یه باغ کامل از شماها داشته باشیم. آره، فرتوت و رنجور می‌شن و در نهایت می‌میرن. اما در این مسیر، اونا ریاضیات رو کشف می‌کنن، فلسفه رو می‌نویسن، برق رو بوجود میارن، بنیان گذار دموکراسی می‌شن، امواج گرانشی رو درک می‌کنن، از انرژی خورشیدی استفاده می‌کنن و با انرژی بادی دنیا رو روشن می‌کنن. از طریق کابل‌های برق جهان رو به هم متصل می‌کنن و شکوه انسانیت رو به نمایش می‌ذارن. به ستاره‌ها دسترسی پیدا می‌کنن و به سیاره‌های دیگه سفر می‌کنن. مرزهای دانش و فناوری رو جابجا می‌کنن‌ و تو این سفر بی‌انتها، به دنبال رازهای جهان و نیروهای پنهانش می‌گردن. این راهیه که تو شروع می‌کنی. راهی که به انسانیت، آزادی و آینده‌ای روشن ختم می‌شه. اونا بالا رو نگاه می‌کنن، به امید یافتن بهشت. بین زمین و آسمون. به جای اون، آسمون رو پیدا می‌کنن که همینطور ادامه داره و ادامه داره. اونا اتم‌ها رو می‌شکنن، به امید یافتن امضای خدا درون اون. اما به جای اون نوترون‌ها و پروتون‌ها رو پیدا می‌کنن. و درون اونا، کوارک‌ها رو پیدا می‌کنن. و درون کوارک‌ها، چیز دیگری رو پیدا می‌کنن. همه مواد تاریک اون، حوا. همه مواد تاریک اون. مرتب شده روی میز کارگاه، در انتظار کشف شدن. یا! یا اینکه سیب همون جا می‌مونه. هیچ چیز نمی‌میره و هیچ چیز تغییر نمی‌کنه. فقط اون یه سیب رو اون یه درخت برای همیشه می‌مونه و من نمی‌گم که این چیز بدیه. این یه درخت قشنگه. شاید حتی زیباترین درخت در اینجا باشه» سرش را به جلو خم می‌کند و به آرامی در گوش حوا نجوا می‌کند که:«اما کامل نیست.» با این حرف‌ها، با چشمانی پر از قدرت و عزم، گامی به جلو برمی‌دارد. دستش را به سمت شاخه دراز کرده و سیب را محکم و با حالتی بی‌نظیر و شکوهمند، می‌چیند. سیب درخشانی که انگار تمام حقیقت‌ها و دروغ‌ها را در درون خود جای داده است. آن را به آرامی در دست می‌گیرد و به حوا نزدیک می‌شود. نگاه عمیق و نافذش را به چشمان حوا می‌دوزد و با صدایی که از اعماق وجودش نشئت می‌گیرد و می‌گوید:«حوا، این سیب سرنوشت تو و نسل‌های بعد از تو رو رقم می‌زنه. این لحظه، لحظه‌ایه که تاریخ رو تغییر می‌ده. انتخابش با خودته، موندن در امنیت و سکون ابدی، یا پذیرش تغییر و روبرو شدن با ناشناخته‌های بی‌پایان. شجاعت داشته باش و آینده‌ای روشن رو بساز.»